من زانوهایم را به آغوش کشیدم

زمانی که تو برای آغوش دیگری زانو زده بودی

کابوس می دیدم

بیدار شدم تا به آغوشت پناه ببرم

افسوس یادم رفته بود

از نبودنت به خواب پناه برده بودم

پ ن۱ :ضمن تشکر از کسایی که تنهام نمیذارن از این به بعد فقط به دوستای با وفا

 کامنت میدم وکسایی که زوری

 می یان یا علاقه ای ندارن از لیست لینکها حذف میشن تا وقت بیشتری به دوستای

  باوفا وخوب اختصاص داده بشه .

 پ ن ۲:با ۵۲ نفر از دوستام خداحافظی کرده و از لیست لینکیهام حذفشون کردم

امیدوارم منو ببخشن در ضمن لینکهایی حذف شدن که کمتر سر میزدن

خب خيلی سخته که آدم روز تولدش باشه

 و دلش به قدر آسمون تنگ

به اندازه يک دنيا فرياد داشته باشه

به اندازه تمام ابرهای زمستونی

 که پر از برف هستن

تو سينه اش حرف نگفته داشته باشه

به قدر کل نفسهايی که ميکشه

 بغض داشته باشه

خيلی سخته احساس تنهايی

 ميون اين همه دوست

خيلی درد داره وقتی نتونی

 بغضتو هر جا که خواستی بترکونی

خيلی زجرآوره وقتی نگاه سوال برانگيز همه

رو صورتت سنگينی می کنه

درد هميشه با ماست

بودن دوستان کمترش ميکنه

ممنون از حضورتون

چندين سال پيش يه روزی مثل امروز

پا گذاشتم به اين جهان

هدف عشق بود و هست

پس تا عشق باقيست ....بايد بود